Pagina's


De vos en het goed afscheid nemen.

Vandaag kreeg ik tijdens een gesprek met een hulpvrager een tasje met kaarten. Op een van de kaarten was een vos in de Amsterdamse Waterleidingduinen (AWD) afgebeeld. Bij het zien van de kaart moest ik direct aan een bericht dat ik vorige week op Facebook las denken. Het verhaal ging over de manier waarop een vos zich van zijn lastige vlooien ontdoet.

Omdat we in het gesprek het onder meer over het loslaten van pijnlijke ervaringen hadden leek mij goed om het verhaal met de hulpvrager te delen.

Het gaat als volgt:

Als een vos veel last van vlooien heeft trekt hij eerst met zijn tanden een pluk haren uit zijn vacht. Vervolgens laat hij de haarpluk vóór in zijn bek tussen zijn tanden zitten. Daarna loopt hij erg langzaam en steeds dieper het water in. Omdat vlooien een hekel aan water hebben zullen ze in de vacht omhoog trekken. Uiteindelijk zullen ze het haarplukje in de bek van de vos als toevlucht nemen.  Het laatste wat een vos dan nog maar hoeft te doen is het loslaten en laten wegdrijven van de haarpluk.

Vaak zonder dat we er ons bewust van zijn, kunnen oude ervaringen het nieuwe afscheid beïnvloeden. En de wijze waarop we andere helpen om afscheid te nemen. Mogelijkerwijs vinden we het lastig om ruimte te geven aan de emoties of gaan we het afscheid nemen uit de weg, door er niet over te praten, te doen alsof het niet belangrijk is, of voor vervanging te zorgen. 

Het is pas mogelijk om te rouwen als er echt goed afscheid is genomen.

D. van Geelen-Merks, J. van Wielink en P. van Vliet, Met zoveel liefde heb ik van je gehouden: Woorden bij persoonlijk verlies (Tielt: Witsand, 2016), p. 64.

Volgens een oude bron, J. F. Campbell, Popular Tales of the West Highlands, Volume 1 (Londen: Alexander Gardner, 1890), p. 276, berust het verhaal van de vos en de vlooien op ware feiten. 

http://www.pitt.edu/~dash/type0063.html

Foto: taramgarwoodstopmotion.blogspot.com
 

Foto: 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen